Zagadka

Z Wademekum Normalności
(Przekierowano z Zawsze ktoś tu krąży)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

W 1984 roku, świat usłyszał drugi album studyjny angielskiego kompozytora pop'u i autora tekstów - Nik'a Kershaw'a. Tytułem "The Riddle" opatrzono całe wydanie, jak i jeden ze znajdujących się na nim utworów. Historia tekstu do tego utworu - szalonego dysonansu pomiędzy intencją Kershaw'a a reakcją jego fanów, zainspirowała założenie, że uparcie, nawet bez logicznych podstaw, zawsze wędrujemy po Krajobrazie Mentalnym.

Bowiem tekstowo, "The Riddle" jest utworem lirycznym. Słowa piosenki, w swoim wyrazie, odwołują do metafizyki i posługują bardzo poetyckimi metaforami. Zdawałoby się, że ich zrozumienie powinno rozwiać tajemniczą aurę. Może nawet dać rozwiązanie tytułowej zagadki. Więc, choć pozornie głębokie wersy "The Riddle", uchwycone w kontekście całościowej treści pozostawały zupełnie enigmatyczne, zaangażowani odbiorcy muzyki Kreshaw'a i tak usilnie poszukiwali klucza do interpretacji jego przesłania, nadając mu coraz to nowe sensy. Producenci album zasypywani byli pocztą od fanów wyjaśniających swoje rozumienie piosenki w listach. Niektóre z domniemanych rozwiązań urastały do formuł mini-nowel. W wywiadach, Kershaw wspomina ludzi zaczepiających go na ulicy, żeby podzielić się swoimi teoriami.

Ostatecznie, autor zdecydował się rozwiać woal tajemnicy wokół piosenki. I okazało się, że, motywowany ponaglaniem producenta płyty i bliskim terminem nagrań w studio, Kershaw skomponował muzykę do utworu w dwadzieścia minut, po czym uzupełnił ją wymyślonym na szybko, bzdurnym zlepkiem słownym. Intencjonalnie, ten pierwotny tekst miał być jedynie tymczasowym wypełniaczem, wskazującym melodię wokali. Jednak nawet etapie nagrań, muzykowi nie udało się ułożyć właściwego, docelowego tekstu, który miałby zastąpić oryginalne notatki. Więc to, co miało być jedynie słownym szkicem i realnie było pozbawioną sensu treścią, pozostało właściwym tekstem. Tytuł "The Riddle" pojawił się wtedy jako pomysł na uzasadnienie, niby tylko pozornie, nonsensownego przekazu.

Pomysł zadziałał. Wsłuchując się w "The Riddle", wielu usłyszało znaczenia, których nie było wcale, nawet według Kershawa. Może tylko według Kershaw'a? A może te znaczenia istniały niezależnie od słów pisonki, a ona tylko jej wywoła? Jeśli tak, gdzie ich szukać? Jak znajdować wolne znaczenia?